امروز صبح از طریق دوستان خبر ارتحال استاد گرامی حضرت آیت الله مرعشی را دریافت کردم. این خبر برای من و دیگر کسانی که توفیق درک محضر او را داشتند بسیار تلخ و ناگوار است. بلافاصله یاد روزهایی افتادم که اول صبح، از ساعت 7 تا 9، پای درس لمعه او می نشستیم و با گوش جان به کلامش دل می سپردیم. سر ساعت درس شروع و سر ساعت تمام می شد. تنها برخی مواقع چند دقیقه ای زودتر کلاس را تعطیل می کرد و آن هم زمانی بود که یک صفحه از شرح لمعه های قطع بزرگ تمام می شد و استاد اظهار می داشت: چون تا اینجا پیش مطالعه کرده بودم بیشتر ادامه نمیدهم؛ این در حالی بود که تا آن روز پیش از هفتاد بار کل شرح لمعه را تدریس کرده بودند.

استاد عزیز ما بسیار بی تکلف و صریح اللهجه بود. حیفم می آید این خاطره را نیز از او نقل نکنم. کماپیش از لابه لای حرف هایش معلوم می شد که با انجام برخی از عزاداری ها مخالف است. روز عرفه ای بود که از ایشان خواستیم برای قرائت دعای پز فیض عرفه در محضرشان باشیم. بدون هیچ اما و اگری پذیرفتند و چه دعای عرفه ای شد. چه عاشقانه بندهای مختلف عرفه را از زبان جدش می خواند و مرتب گریزهای جانسوزی به کربلا می زد: اللهم انک تجیب المضطر و تکشف السوئ تغیث المکروب و تشفی السقیم ...و ترحم الصغیر.. یا رازق الطفل الصغیر .. (سلام بر علی اصغرت حسین جان)

 استفاده های زیادی از او کردم و خود را مدیون ایشان می دانم. یادش برای همیشه در دل علاقمندانش زنده خواهد بود.

 و سلام علیه یوم ولد و یوم یموت و یوم یبعث حیا

 آقاي سعيد حجاريان، مديرمسئول وقت روزنامه «صبح امروز» در يادداشتي كه در آن جريده در ايام نزديك به انتخابات مجلس ششم در سال 1378 منتشر كرد، با نگاه تبختر آميزي به رقباي ارزشي آن روز خود، به آنها پيشنهاد ‌كرد كه «ابتدا با مفاهيم و اصول مباحث و مكاتب سياسي آشنا شويد و پس از آن وارد فعاليت‌هاي سياسي شويد». ايشان در همان يادداشت، بزرگوارانه توصيه كردند كه حاضرند اين مفاهيم را خودشان آموزش دهند!!

 فارغ از عملكرد و اظهارنظرهاي بعدي وي و هم‌ مشربانش، مشاراليه پنج‌شنبه گذشته سخنان عجيبي در كنگره ساليانه سازمان مجاهدين انقالب اسلامي بيان كرد كه بخشي ازآن توصيه به «كنترل قدرت ملي و جلوگيري از افزايش آن» بود.

با خواندن اين مطلب و پس از بررسي صحت اين نقل قول از منابع خبري متفاوت، شگفت زده شدم. شگفتي از اين جهت كه چگونه است كه ايشان ده سال پيش به مخالفان خود توصيه به صحبت و اظهارنظر‌ براساس معيارهاي علمي سياسي مي كرد و اينك درست در نقطه مقابل آن بحث، اينچنين بي‌محابا مفروضات ابتدايي در علم سياست را زير پا گذاشته و بر محدود كردن قدرت ملي تأكيد مي‌كند!

 بهتر است براي آشكار شدن شدت ضعف اين مطالب، اشاره مختصري به بحث قدرت ملي داشته باشيم. «قدرت ملی» به مجموعه ای از توانايی های مادی و معنوی گفته می شود که در قلمرو يک واحد جغرافيايی- سياسی به نام کشور وجود دارد. سنجش و اندازه گيری قدرت ملی کشورها به منظور تعيين جايگاه آنها در نظام ژئوپوليتيک جهانی و مقايسه قدرت کشورها، همواره از دغدغه های جغرافيدان های سياسی، دانشمندان علوم سياسی و روابط بين الملل بوده است.

بر اساس تحليل ابتدايي و اوليه سياستمداران ، «قدرت ملي» و «منافع ملي» دو اصل مهم و كليدي مهمي هستند كه براي ارتقاي آنها، هر بازيگر بين المللي بايد به طور مداوم درصدد دست يابي و افزايش منافع مادي و معنوي خود باشد. به اين معنا كه صيانت از تماميت ارضي، امكانات و منابع درآمدزا و دفاع از ارزش ها و باورهاي عمومي از اهداف استراتژيك هر كشوري است. بنابراين هر دولتي بايد از همه توان و ظرفيت خود و با رويكردي آگاهانه و عالمانه نسبت به نظام بين الملل ضمن بازيابي موقعيت، درصدد دفاع از حقوق مشروع و قانوني كشورش بر آيد.
دولت توانمند دولتي است كه با رويكردي جدي و متكي بر منابع سخت ونرم قدرت، منافع ملي را ارتقا دهد.

حال بعد از ۱۰ سال بايد بررسى كرد، چه انگيزه اى باعث شده كه تئورسين اصلاح طلبان(وبنا به قولي مغز اصلاحات!) ومدعي تدريس مفاهيم علمي، يك حرف كاملاً متضاد با مفروضات علم سياست را مطرح كنند. جاى سؤال است كه چرا امروز، بديهى ترين مفاهيم سياسى، علمى و تئوريك در اين گونه اظهار نظرها رعايت نمى شود؟ وقتى اين مسئله در كنگره يك حزب سياسى طرح مى گردد، طبيعتا به عنوان نسخه درمانى و تئوري آن حزب وجريان براي اداره كشور تلقي مى شود!!

در واقع حدوث اين كلام از زبان افرادي، كه مسلما خودشان هم به سستي كلامشان ايمان دارند، جاي تأمل و بررسي ويژه دارد. آنچه كه مي‌تواند به عنوان زمينه‌اي براي تحليل اين مسئله استفاده شود، توجه به زمان ايراد اين جملات است. اين جملات زماني ادا مي‌شود كه دولتي اصولگرا با توجه به ظرفيت و منابع قدرت به‌ويژه در بخش نرم آن، توانسته است زمينه‌هاي حفظ و ارتقاي منافع ملي را در سطح داخل و خارج از كشور فراهم آورد. واقعيت اين است كه توجه به شعارها و آرمان‌هاي انقلاب اسلامي، بسط نفوذ معنوي جمهوري اسلامي در ميان ملل مسلمان منطقه، ارتقاي وحدت ملي از طريق توجه عميق به توده‌هاي مردم، حضور زنده و مستمر دولت در تمامي بخش‌ها و مناطق كشور، موفقيت‌هاي چشمگير در ارتقاي دانش بومي و فن‌آوري جديد، پيروزي‌هاي پي‌درپي در پرونده هسته‌اي و احقاق حقوق مسلم ملت ايران، قدرت ملي كشور را در بهترين موقعيت خود در طول ساليان اخير قرار داده است.

 با توجه به اين حقايق، اين‌گونه اظهار نظرها نمي‌تواند گمان‌هاي نكوئي را به گويندگان آنها، در پي داشته باشد. كوتاه سخن اينكه مرعوبانه ترين صحبت ها را از زبان برخى تحليلگران داخلى شنيدن جاى هشدار جدي دارد. اين مواضع را نبايد به اختلاف نظرها و ديدگاه ها نسبت داد، بلكه عدولي آشكار از منافع ملى و بيان عريان ايده هاي نسنجيده است.

لينك ها

(گزارشي ازنشست تخصصي نقد كتاب جديد تاريخ معاصر سوم دبيرستان)
به گزارش خبرگزاري كتاب ايران(ايبنا)، محمد مهدي اسماعيلي، مدرس تاريخ در دانشگاه با اعلام اين مطلب گفت: اگر صفحه آخر كتاب تاريخ معاصر دوره دبيرستان را حذف كنيم هيچ اثري از تاريخ بيست سال اخیر ايران در آن ديده نمي‌شود.


اسماعيلي با اشاره به ضرورت آگاهي دانش‌آموزان از اين وقايع گفت: اگر اين مسائل تاريخ محسوب نمي‌شود و در بحث حوادث اجتماعي دسته‌بندي مي‌شود بايد كتاب جداگانه‌اي براي اين وقايع تاليف و در مدارس تدريس شود.

وي با اشاره به نبود حافظه تاريخي در نسل جديد تصريح كرد: متاسفانه نسل جوان نسبت به تاريخ بي‌تفاوتند و پيش از هر فعاليتي بايد جايگاه كتاب تاريخ را در نظام آموزشي ارتقا دهيم.

اين مدرس دانشگاه با بيان اينكه تاريخ با هويت ما گره خورده است خاطر نشان كرد: بايد اين كتاب حجيم به كتاب‌هاي كوچكتر تقسيم  و در طول تحصيل دانش‌آموزان و از پايه‌هاي پايين‌تر تدريس شود.

اسماعيلي بر ضرورت جذاب‌سازي كتاب‌هاي تاريخ در نظام آموزشي تاكيد كرد و افزود: در عين حال مطالب كتاب بايد بدون جانبداري بيان شود و اگر درباره موردي روايت‌هاي مختلف وجود دارد، تمامي روايت‌ها ذكر شود.